Na een lange busrit vanuit Catania werden we opgehaald in Agrigento door zr Christabelle en zr Nella. Ik had een beetje het gevoel dat we van het ene in het andere avontuur gedropt werden. We waren nog maar pas aan het bekomen van het eerste moeilijke afscheid en maakten na enkele uurtjes alweer kennis met nieuwe mensen.

Omdat er in Agrigento interessante tempels waren om te bezoeken en die ook ‘s avonds het mooist zijn, zijn we die meteen gaan bezoeken.

Daarna begonnen we aan opnieuw een lange autorit tot in Cammarata. Deze keer zaten we in de bergen, dus veel omhoog, omlaag, scherpe bochten en smalle straten. Het was zeer speciaal om een zuster in een cammionet te zien die zo’n wegen de baas kan. smiley

Eens aangekomen, werden we door enkele jongens geholpen om onze valiezen te dragen. Er was ook taart voor ons klaargemaakt, superlekker! Dan konden we aan het avondeten beginnen, maar we waren zo moe dat we niet lang daarna zijn gaan slapen. smiley

De volgende dag moesten we wennen aan de nieuwe werking. In Don Bosco 2000 deden we namelijk zo goed als alles samen met de jongens: ontbijt, lunch en avondeten, 4-uurtje, we kwamen in dezelfde leefruimte waar we spontaan konden tafelvoetballen, biljarten, tv kijken, we konden de jongens makkelijk vinden om samen te zwemmen of andere activiteiten te doen, enz.

In Cammarata aten we daarentegen aanvankelijk apart bij de zusters, we sliepen ook in een ander deel van het Castello di Cammarata (ja ja, we sliepen in een historisch kasteel). De deur was afgesloten dus we moesten ofwel steeds aanbellen om terug binnen te gaan waar wij logeerden of we moesten de sleutel vragen. Er waren ook geen geplande activiteiten waardoor we niet goed wisten wat te doen en hoe contact te zoeken met de jongens. Het voelde in het begin dus allemaal wat geforceerd aan.

Wetende dat we hier ook niet lang waren, wisten we niet goed hoe we hier een goede band zouden krijgen met de jongens, aangezien we hen zo weinig zagen. Maar we hebben er toch alles aan gedaan om er het beste van te maken en te wennen aan de nieuwe structuur.

Uiteindelijk mochten we vanaf dinsdag bijvoorbeeld wél samen ontbijten. Sophie en Sintia hielpen in de keuken voor de lunch en Marieke en ik volgden een Italiaanse les mee.

We hebben enkele uitstapjes gedaan met de jongens. De eerste was naar Cammarata zelf. Antonino was de taxichauffeur en gids die veel over de smalle straatjes, vele kerken, historische gebouwen, enz. wist te vertellen. Mooi stadje om te bezoeken!

Diezelfde dag gingen we ook ‘s nachts op uitstap. Enkele jongens houden wel van het nachtleven. ‘Cammarata by night’ was dan ook weer zeer leuk. We hebben vooral gewandeld en aten een typisch Siciliaanse granita.
Dinsdag hielpen we verder ook met de voorbereiding van een inwijdingsfeest van een zuster en het afscheid van zr Christabelle die hier een maand verbleef, maar nu terug naar Rome gaat om verder te studeren. We hebben samen pizza en andere hapjes gemaakt voor ‘s avonds. Dit was best gezellig, maar het leukste moment was wanneer we konden proeven van de zelfgemaakte pizza! smiley

Onze voorlaatste dag kwam er al snel op woensdag 25 juli. Dan deden we een grote uitstap naar Palermo, de hoofdstad van Sicilië. Hierbij gingen er 6 jongens mee die we op die dag veel beter leerden kennen en toch nog een redelijke band mee konden opbouwen. Het was dan ook jammer dat we de dag erop al moesten vertrekken en dat vonden zij ook…

Donderdag kregen we een mooi afscheid van onze nieuwe vrienden uit Cammarata, die nu dus ook in ons hartje passen.