Het einde van het eerste deel van onze vrijwilligersreis zit erop. Gisteren, zaterdag 21/07, was onze voorlaatste dag. Om in schoonheid af te sluiten, hadden we een avond georganiseerd waarbij de jongens die activiteiten met ons gedaan hadden, hun (nieuwe) talenten konden tonen aan hun vrienden.

Als eerste waren Omar en ik aan de beurt. Ik had hem de Europese Hymne / Het Vredeslied geleerd. Hij speelde de melodie en ik begeleide met akkoorden. Hij heeft de afgelopen weken veel geoefend en erg doorgezet om de gitaartechniek onder de knie te krijgen. Ik was dan ook zeer trots en blij voor hem dat hij zijn harde werk kon tonen aan de anderen.

Verder is de avond niet helemaal volgens plan verlopen. smileyIbrahim die graag een dankspeech wilde geven en dat zomaar verplaatste, omdat dit ook de inleiding was voor het lied dat hij zou zingen met Sintia en Sophie.

Daarna werden we aangenaam verrast door Abel die op zijn ‘krar’ (gitaar uit Eritrea) een prachtig Eritreeërs lied speelde en daarbij ook zong. Zoals ik al vertelde in een eerdere blog, zijn de jongens uit Eritrea redelijk afgezonderd en nemen ze (uit zichzelf) weinig deel aan activiteiten. Ook nu weer heb ik, op vraag van Daniele, anderhalve week geprobeerd om Abel te overtuigen om iets te spelen voor een publiek. De avond zelf maakte hij mij wijs dat er een snaar gesprongen zou zijn, maar al snel viel hij door de mand en ging hij na wat aandringen toch mee. Hij had de aandacht van iedereen en heeft een goede indruk nagelaten.

Ook zr Nathalie had met een hele groep jongens op de djembé en andere slaginstrumenten iets voorbereid. De jongens zongen op een gegeven moment een naam van iemand in het publiek die dan vooraan even moest dansen op het Afrikaanse ritme die de groep aansloeg. Toen ik naar voor werd geroepen, heb ik de hulp van Armel ingeschakeld die ook op het podium stond, zo was ik toch niet helemaal alleen! Velen hadden hier veel goesting in en dansten supergoed, en anderen liepen letterlijk weg bij het horen van hun naam. Hierna hebben enkelen de ronde moeten doen om iedereen terug te krijgen in het amfitheatertje.

Tijdens het wachten, gaven Siafa en Armel een prachtig, maar ook komisch dansoptreden. Eerder die dag hebben Sophie en ik nog wat dansles van hen gekregen, maar hun niveau halen is onmogelijk! De medewerkers zagen hun talent ook en zouden hen willen helpen door hen eventueel dansles te laten volgen.

Daarna zong onze groep vrijwilligers een Nederlandstalig lied: Vlaanderen Boven van Raymond van het Groenewoud. Ook al begrepen ze er niets van, toch kregen we complimenten over het brengen van een Belgisch lied.

Deze avond werd verder ook gebruikt om certificaten voor Italiaanse les uit te reiken. Hoewel het onverwacht was, vonden we het geweldig om een hele groep zo trots hun certificaat te zien vasthouden.

Om iedereen nog een klein souvenir te geven, hebben we, in het Italiaans weliswaar, kaartjes geschreven voor alle jongens. Voor degene die nog geen Italiaans kunnen, is dit misschien zelfs een motivatie om naar de lessen te blijven gaan.

Op het einde hebben we samen nog een beetje gedanst. Niet heel lang, want er moest veel teruggezet worden.

Voor we gingen slapen, gingen we langs bij enkele jongens in de gezamenlijke ruimte. Ze waren erg bezig met ons vertrek en waren al afscheid aan het nemen. Dit was een mooi en emotioneel moment. Slechts een voorsmaakje voor de volgende dag.

Ook enkele jongens hadden ons ondertussen betenisvolle souvenirs gegeven. Idriss gaf mij een bootje van papier met de vlag van België, Omar gaf een armbandje met Afrikaanse kleuren en Armel gaf een Unicefarmbandje die hij kreeg wanneer hij voor het eerst voet zette in Europa. Dat bandje krijgen minderjarigen op de boot om ze makkelijker te onderscheiden van de volwassenen. Ik mag hem vanaf nu dragen, omdat het bescherming brengt volgens hem.

Vandaag was het dan uiteindelijk wel écht zover, de allerlaatste dag. Tijdens het ontbijt speelde Jerome het toepasselijk lied ‘See You Again’ af. Daarna namen we zijn gsm even over om, alweer, een klein (karaoke)feestje aan tafel te geven.

Het werd dan ook hoog tijd om de koffers in te pakken en te kuisen. Na de lunch namen we nog een foto met onze vrijwilligersgroep bij onze prachtige muurschildering die we de afgelopen week gemaakt hadden.

Vandaag is het hier 40°C, dus namen we voor de laatste keer een duik in de zee. We kregen, veel makkelijker dan andere keren, een boel jongens mee waarmee we superveel plezier maakten in het water. Tegen 15u was het echter tijd om ons klaar te maken voor het vertrek.

We namen opnieuw een foto bij de muurschildering, maar deze keer van de hele groep.

Hierna werden er veel knuffels en afscheidwoordjes gegeven. Wij gaan iedereen heel erg missen, maar zij ons ook. Het was tegelijk een leuk maar ook een triestig moment, want we voelden de hechte vrienschap die we opgebouwd hadden heel erg, maar tegelijk moesten we er afscheid van nemen. smiley

Nu zitten we in de bus (2 à 3 uur) richting Agrigento. Daar zullen we opgehaald worden door iemand uit het volgende opvangcentrum in Cammarata.

Dit opvangcentrum is een tweede onthaal, waarbij er minder jongens zijn (12-tal). Zij zijn doorgestroomd uit een eerste onthaalcentrum (waar ze na aankomst in theorie slechts een maand mogen blijven).
Ik ben benieuwd naar het verschil in werking en ben blij om weer nieuwe mensen te ontmoeten. Tegelijk weet ik ook dat dit een kort bezoek zal zijn en dat hierna misschien weer een moeilijk afscheid komt. Al kan ik mezelf alleen maar gelukkig prijzen dat ik mensen heb ontmoet die vanaf nu zo veel betekenen dat ze afscheid zo moeilijk maken. Alle jongens hebben een speciaal plekje in mijn hart! smiley